kötü gün yoktur arkadaşım...

yıllar önce başımdan geçen herhangi bir gün:


o gün hastalanmıştım. iş yerindeydim. bir cuma günüydü. arkadaşımla biraz erken çıktık, servisler kalkana kadar tavla oynayalım dedik. azıcık dalmışız, servislerin motor sesini duyduk. arkadaşımın servisi yakındı. benimki ise yokuşun ucunda. ben yetişemedim. hasta halde yürüdüm. yokuş. çıktım. bittim. otobandan karşıya geçtim. dolmuş beklemeye başladım. 

15 dakika kadar bekledikten sonra geldi. çok kalabalık değildi. ayakta sadece 2 kişiydik. ve ben evet ayaktaydım. karnım, belim başım deliler gibi ağrıyordu. keşke otursam diye düşünürken, istemiş olduğum şey biraz farklı bir biçimde oldu. dolmuş fren yaptı. ben öne doğru uçtum. herkes bana baktı. bi el veren yok neyse... bi yerime bişi olmadı. ayağa kalktım. kimse bana yer vermemeye devam etti. eve geldim. hemen duş alıp giyindim. 

evim o sırada uzaktaydı, ve  o yüzden o dönem hayatla tek bağlantım internetti. derken hop! bilgisayarım çöktü. çıt diye gitti. azıcık bilgisayardan anlayan biriyimdir ama o kadınsal hormonumla bi koşu banyoya gidip toz bezi aldım bi taraftan sildim, ağladım ve kendisiyle konuştum. ama düzelmedi. lanet olsun diyerek toplamda 5 tane kanal çeken tv'nin başına oturdum. sıkıldım. tam kitap okuyacakken elektrikler kesildi. 

mum yaktım. elime kağıt kalem alıp anneme anneler günü için bir yazı yazdım. sonra uyumuşum.
ona yazdığım son yazım olmuştu. ve o ana kadar yazdıklarımdan en çok o yazımı beğenmişti.

hayat böyle de boktan bir şey işte. ne güzel ne kötü, hepsi bir arada.


hmm haydi bu öykümden ders çıkarıp hiç bir şeye moralimizi bozmayalım demiyorum. kesinlikle.


dediğim şey tam tersi, bazen moralinin bozulması lazım, ağlaman sinirlenmen hayattan nefret etmen lazım. başka türlü yürüyemezsin zaten. bir noktada dönüp durursun.


o gün aslında ne kadar kusursuz bir günmüş. 


öpüyorum.